Polska kultura hiphopowa

Hip-hop jest stosunkowo nowym zjawiskiem kulturowym, które u jednych budzi fascynację, a u innych wrogość. Młodzi widzą w hip-hopie alternatywę wobec rzeczywistości kreowanej przez rodziców, media i kulturę masową, ale też traktują hip-hop jako sposób na życie. Starsze pokolenia z reguły nie pojmują istoty ruchu, dostrzegając w nim tylko wulgarność, prowokację i arogancję. Znajomość kultury ogranicza się często do jej zewnętrznych atrybutów, które budzą niechęć estetów, purystów i moralizatorów.

Bliższe poznanie istoty kultury hip-hopowej nie musi od razu rozbudzać we wszystkich fascynacji czy zamiłowania. Jednak zaznajomienie się ze światem wartości hip-hopowych skłania choćby do okazania szacunku.

Hip-hop to nie tylko krzyk i bunt, ulica, brudne podwórko i osiedlowa ławka. Hip-hop jest kulturą spontaniczną, żywiołową, ale i skłonną do refleksji, analizy i uważnej obserwacji. Hip-hop bywa głęboką poezją, ale też głosem protestu. Tworzą go różni ludzie dla rozmaitych odbiorców. Hip-hop nie tworzy barier i nie wyznacza granic - wszakże wolność jest najważniejszą wartością.

Wierzę, że głos młodego pokolenia - dziś lekceważonego i niedocenianego - w przyszłości okaże się jednym z najważniejszych nośników prawdy o rzeczywistości przełomu XX i XXI wieku. A ta książka może uzmysłowi wszystkim, że hip-hopu nie należy się bać.